Πόσο φοβάμαι!

Πόσο φοβάμαι….. Mε φοβίζουν όλοι αυτοί οι δικαστές που κυκλοφορούν στην τηλεόραση, στο καφενείο, στις εφημερίδες, στα μπλογκς. Δεν ξέρω για τον γέροντα Εφραίμ αλλά φοβάμαι τα κρεματόρια, τις κρεμάλες, τους δήμιους, τους «δημοκράτες» και όλους που φοράνε κοστούμι και γραβάτα….τα μπλόκς χριστιανοφασιστών !που μιλάνε για ¨νεοβατοπεδινή ηγεσίᨨπου ο παραλογισμός έχει τυφλώσει τα νοήματα και βγάζουν κόλαση… Πρίν πάρω μια ανάσα φωνάζουν πάλι…φυλακή, φυλακή….ανάθεμα…..πρόσβαλε την επιτροπή…. Θεέ μου είσαι σε επιτροπή; Γιατί εμένα η δική σου προσβολή με πονάει. Κύριε θέλω λίγο χώρο ελεύθερο κραυγών, να κάτσω να ξαποστάσω. Αφιλόξενος ο καναπές, η αυλή μου σκοτεινή τη νύχτα, με φοβίζει σαν τις κόρες των ματιών τους. Πόσο φοβάμαι τους «δίκαιους»!
Ανάβω τσιγάρο, στον δρόμο το κρύο σηκώνει τους γιακάδες στα πανωφόρια των περαστικών….όχι αυτοί δεν δικάζουν। Βιάζονται να χωθούν σπίτι τους να προλάβουν τα αναθέματα…… Χριστέ μου η Κυριακή που γιορτάζει η εικόνα σου !
Θέλω να ξαναβρώ το Μωρό, την Μάνα, την Αγαπημένη ॥Να νιώσω ασφαλής κοντά τους στον αγώνα του αλάδωτου ή απλά μακριά από τους «καθαρούς»। Κύριε, Κύριε……..και κατάρτησον την Αμπελον ταύτην…….Μικρά κληματάκια είμαστε Γλυκέ μου…..Πόσο πόνο μπορούμε να σηκώσουμε; Συγχώρεσέ μας για την αυθάδεια……ήν εφύτευσεν η Δεξιά Σου!
Advertisements

Σχολιάστε

Filed under σχολιανά με πόνο

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.