Οι ευθύνες των κληρικών για την Οκτωβριανή Επανάσταση

Αφήγηση του π. Αρσενίου

Ποιες οι ευθύνες του κλήρου για την αντιχριστιανική προπαγάνδα και την εγκατάλειψη της Εκκλησίας; Ο π. Αρσένιος , ο οποίος βασανίστηκε και φυλακίστηκε , από ένα φρικτά αντιχριστιανικό καθεστώς, μας θυμίζει τις ευθύνες ΟΛΩΝ ΜΑΣ , ως χριστιανών. Η σημερινή εποχή, αν και την χωρίζουν δεκαετίες από την εποχή του π. Αρσένιου, έχει πολλά κοινά στοιχεία με εκείνη. Μακάρι να διδαχτούμε το μάθημα που μας δίνει η ιστορία και να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη.

«Λέτε, λοιπόν, πώς ο κομμουνισμός γκρέμισε εκκλησίες, φυλάκισε πιστούς, πολέμησε την Εκκλησία. Ναι, έτσι είναι. Ας εξετάσουμε όμως τα πράγματα συνολικότερα και βαθύτερα. Ας ανατρέξουμε σε όσα προηγήθηκαν. Πολύ πρωτύτερα ο λαός μας είχε χάσει την πίστη του, είχε περιφρονήσει την παράδοσή μας, είχε λησμονήσει την ιστορία του, είχε αρνηθεί τα ιερά και τα όσιά του. Ποιος φταίει γι’ αυτό; Η τωρινή εξουσία; Εμείς φταίμε! Και τώρα θερίζουμε ό,τι σπείραμε…

Ας θυμηθούμε τι παράδειγμα έδιναν στο λαό οι διανοούμενοι, οι ευγενείς, οι έμποροι, οι δημόσιοι υπάλληλοι και προπαντός, τι παράδειγμα δίναμε εμείς, οι κληρικοί. Ήμασταν οι χειρότεροι απ’ όλους! Γι’ αυτό και των παπάδων τα παιδιά, βλέποντας μέσα στις οικογένειές τους την ανηθικότητα και τη φιλοχρηματία, γίνονταν οι πιο φανατικοί άθεοι, οι πιο μαχητικοί επαναστάτες. Πολύ πριν από την επανάσταση του 1917 ο κλήρος είχε χάσει κάθε δυνατότητα καθοδηγήσεως του λαού. Είχε γίνει – αλίμονο! – μια κάστα επαγγελματιών, όπου βασίλευαν η απιστία και η διαφθορά. Από το πλήθος των μοναστηριών της πατρίδας μας, μόνο πέντ’ έξι ήταν φωτεινοί φάροι του χριστιανισμού και του πνεύματος: το Βάλαμο, η Όπτινα με τους μεγάλους στάρτσι, το Ντιβέγιεβο, το Σάρωφ και ίσως ένα-δύο ακόμα. Στα υπόλοιπα όχι μόνο την πίστη και την αρετή δεν συναντούσε κανείς, αλλά και σκανδαλιζόταν από το κοσμικό φρόνημα και την ανόητη επιδεικτικότητα.

Τι μπορούσε να πάρει ο λαός από τέτοιους ρασοφόρους, από τέτοιους δήθεν εκπροσώπους του Θεού; Εμείς τον σπρώξαμε στην επανάσταση, γιατί δεν του δώσαμε το καλό παράδειγμα. Δεν του εμπνεύσαμε την πίστη, την αγάπη, την υπομονή, την ταπείνωση. Μην τα ξεχνάτε όλα αυτά, μην τα ξεχνάτε! Γι’ αυτό μας εγκατέλειψε τόσο εύκολα ο λαός. γι’ αυτό αρνήθηκε μαζί μ’ εμάς και το Θεό. γι’ αυτό γκρέμισε τις εκκλησίες.

Δεν μπορώ λοιπόν να κατηγορήσω την εξουσία, το σημερινό καθεστώς. Γιατί οι σπόροι της αθεΐας έπεσαν τότε στο έδαφος που εμείς οι ίδιοι είχαμε προετοιμάσει με τα λάθη μας και τον ξεπεσμό μας. Αυτή ήταν η αιτία και η αρχή του κακού. Όλα όσα ακολούθησαν, ακόμα και τούτο το στρατόπεδο και το μαρτύριό μας και οι άσκοπες θυσίες τόσων αθώων ανθρώπων, δεν είναι παρά οι αναπόφευκτες συνέπειες.»

(Από το βιβλίο «Ο π. Αρσένιος», εκδ. Ι. Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός 1998, σελ. 130-132).

Πιστεύω πως είναι άδικο να συγκρίνεται η τωρινή κατάσταση της λυσσασμένης πολεμικής της Εκκλησίας από τους λυκάνθρωπους της παγκοσμιοποίησης με τα λάθη των κληρικών του 1900 στη Ρωσία, πάντοτε υπήρχαν λάθη από ιερείς που πλήγωναν το λαό του Θεού..
Το ίδιο αναλογικά θα μπορούσε να πει κάποιος γιατί η φιλανθρωπία του Θεού επέτρεψε να πέσει η Πόλη γιατί ίσχυαν τα παραπάνω; Εύκολα να το πει κάποιος αλλά δεν είναι η πραγματικότητα.
Μετά σήμερα δεν είναι τυχαίο πως από τις δέκα περιπτώσεις που κατηγορούνται ιερείς στις οκτώ υπάρχει δικαίωση του κατηγορουμένου κάτι που όμως ποτέ δεν μαθαίνουμε…Οι λαλίστατοι υπηρέτες της «ελεύθερης » δημοσιογραφίας σιωπούν…

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under σχολιανά με πόνο

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.