….λοιπόν, υπήρχε κάποτε ένα μικρό και χαριτωμένο ελεφαντάκι.
Το οποίο ζούσε σε ένα αγρόκτημα. Ο ιδιοκτήτης του για να μην το χάσει το είχε δέσει με ένα μικρό σχοινάκι το οποίο κατέληγε σε ξύλινο πάσσαλο καρφωμένο βαθιά μέσα στο χώμα.
Το μικρό ελεφαντάκι πολλές φορές στην παιδικότητα του, προσπάθησε να τραβήξει το σκοινί με τον πάσσαλο και να φύγει. Να τρέξει, να ταξιδεύσει μακρυά από τον χώρο της σκλαβιάς του. Είδε όμως ότι παρολες τις προσπάθειες του, τούτο δεν ήταν ικανό. Ετσι απογοητεύθηκε και σταμάτησε να προσπαθεί.
Πέρασαν αρκετά χρόνια. Το ελεφαντάκι έγινε ένας μεγάλος ελέφαντας. Μεγαλόσωμος, βαρύς, και δυνατός. Μονο να τον έβλεπε κανείς τρόμαζε. Τωρα θα μπορούσε με μια απλή κίνηση του και μόνο να τραβήξει το σχοινί και να ελευθερωθεί. Και όμως, ποτέ δε μπόρεσε να το πράξει, να σπάσει αυτό το μικρό, ασήμαντο ποια για την δύναμη και τις δυνατότητες του σκοινάκι. Γιατί μέσα του, είχε καταγραφεί η εικόνα και η εντολή… ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ!!!!

Κατα τον ίδιο τρόπο και εμείς, κατά την παραπάνω ιστορία, τις περισσότερες φορές, νομίζουμε και αισθανόμαστε ότι δε μπορούμε να αλλάξουμε πράγματα και καταστάσεις, διότι οι σκεπτομορφές που γνωρίσαμε και και αποτυπώθηκαν μέσα μας από την πρώιμη παιδική μας ηλικία, αυτό μας υπαγορεύουν, οτι δε μπορούμε.

Είναι όμως έτσι;

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Ματιές

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.