Αγία νοσταλγία πέλαγο ανοιχτό

Κάθε φορά που νοσταλγώ φοβάμαι.
Ο χρόνος φέρνει προσεκτικά στιμμένη φιλτραρισμένη έντεχνα τη στιγμή την
ωραία, κάπου εκεί ήταν θυμάμαι, στο
ορεξάτο ξεκίνημα του κύκλου.
προσπαθεί με μανία να αδράξει
καλοσχηματισμένο χαμόγελο-καρπό μιας
κάποιας ευτυχίας…μνήμα σφαλισμένο της όποιας νοσταλγίας… Εξάλλου όλοι μεγαλώνουμε κάποτε έτσι δεν είναι (;)

Αγία νοσταλγία πέλαγο ανοιχτό
πόσα σκαριά έχεις πάρει για πάντα στο βυθόΑγία νοσταλγία φιλώ την εικόνα σου
δεν έχω απόψε πού να πάω δέξου με στo δώμα σου.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Ποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.