Στην Παναγία τήν Κουνίστρα


Εις όλην την Χριστιανοσύνη μια είναι μόνη Παναγία αγνή, κόρη παιδίσκη,

Ασμα των Ασμάτων, χωρίς Χριστόν, θείο παιδί, στά χέρια, και τρεφομένη με αγγέλων άρτον!॥

Εσύ’ σαι η μόνη Παναγία Κουνίστρα, που εφανερώθης στης Σκιάθου το νησί, εις δένδρον πεύκου επάνω καθημένη, κ’ αιωρουμένη εις τερπνήν αιώραν, όπως αι κορασίδες συνηθίζουν…

Εφανερώθης, κι όλος ο λαός μετά θυμιαμάτων και λαμπάδων εν θεία λιτανεία σε παρέπεμψε – κ’ εσήκωσεν ωραίον λευκόν ναόν, που με πιατάκια ελληνικά σου στόλισε! ..

Κι όλος ο ήλιος έλαμπεν εις τον ναόν σου, και φως τον πλημμυρούσε μαργαρώδες, όλα τ’ άστέρια εφεγγοβολούσαν, και η σελήνη εχάιδευε γλυκά τα απλά της εκκλησίας σου καντιλάκια !..

Κ’ είδες, η Κόρη, του λαού την πίστιν, είδες και την πτωχείαν κ’ ευσπλαχνίσθης, όπως το πάλαι είχε σπλαχνισθή ο Υιός σου τους προγόνους του ίδιου του λαού, ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα…

Κι άρχισες να γιατρεύης τους αρρώστους και να γιατρεύης τους δαιμονισμένους – που ήρχετο ώρα κ’ εις τους τοίχους εχτυπώντο με φοβερόν συγκλονισμόν – κι άρχισες, θεία, να θαυματουργής!..

Κ’ η χάρη σου ξαπλώθηχε ως τα πέρατα του ειρηνικού νησιού της Σκιάθου – ω Παναγιά μου, κόρη πάναγνη, καλή! …

Κ’ ίσως να φτάση κι ως εμένα και ν’ απλώση γαλήνη στην ψυχή μου, την αμαρτωλή…

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Ποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.