Τις νύχτες
σκέφτομαι ή ονειρεύομαι μες στον ύπνο μου πράγματα υπέροχα,
που το πρωί αλίμονο δε μπορώ να θυμηθώ.

Καταλαβαίνω όμως ότι ύστερα από κείνα τ’ απερίγραπτα όνειρα,
ό,τι κι αν γράψω, θα’ ναι ασήμαντο και μικρό μπροστά τους.

Αλλά γιατί δε μπορώ να θυμηθώ;
Μόνο μια αόριστη ανάμνηση σα να’ χω γυρίσει από μιαν άλλη ζωή.

Και σπάνια, σε μια εξαίσια ψαλμωδία ξαναβρίσκω αυτή τη γεμάτη οδύνη ευδαιμονία – ή
καμιά φορά και στην αγάπη του πλησίον.


από τα «Χειρόγραφα του φθινοπώρου» Τάσος Λειβαδίτης.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Ποίηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.