Εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε

«Στο παραθύρι μου ήρθαν χελιδόνια. Στους λογισμούς μου ακούονται ψαλμοί για τη δόξα σου…» (Προσευχή στην Κυρία των Αγγέλων, Ζαχαρίας Παπαντωνίου).

Την κοίμηση της Θεοτόκου γιορτάζει σήμερα ο απανταχού Ελληνισμός. Χιλιάδες πιστοί απ’ όλο τον κόσμο συρρέουν στις μονές που είναι αφιερωμένες στο όνομά Της.

Η μονή της Παναγίας της Ευαγγελίστριας της Τήνου, η Παναγιά η Εκατονταπυλιανή στην Πάρο, η μονή της Παναγιάς Σουμελά και εκατοντάδες άλλες εκκλησίες, αφιερωμένες στο όνομά Της, φορούν τα γιορτινά τους, για να υποδεχθούν τους χιλιάδες πιστούς απ’ όλο τον κόσμο, που συρρέουν για να ανάψουν ένα κερί στη χάρη Της.

Η παράδοση θέλει την Μεγαλόχαρη να πληροφορήθηκε άνωθεν τον επικείμενο θάνατό της. Προσευχήθηκε στο όρος των Ελαιών, ετοιμάστηκε και ανέφερε το γεγονός στους Αποστόλους. Επειδή κατά την ημέρα της κοίμησης δεν ήταν όλοι οι Απόστολοι στα Ιεροσόλυμα, μια νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε κοντά της. Την τοποθέτησαν στο μνήμα της Γεσθημανής. Τρεις ημέρες αργότερα ο τάφος Της ήταν άδειος. Η Παναγία είχε αναληφθεί στους ουρανούς.

Οι δεσμοί των πιστών με τη Θεοτόκο είναι ισχυροί. Αυτή είναι που έρχεται πρώτη στο μυαλό των ανθρώπων στη δύσκολη στιγμή. Το δικό Της μεγαλείο επικαλούνται οι θνητοί σε ώρες χαράς και λύπης.

Εκείνη είναι, άλλωστε, που ο Θεός επέλεξε, μεταξύ των ανθρώπων, για να φέρει στον κόσμο τον Λυτρωτή. Εκείνη αναδείχθηκε σε σύμβολο μητρότητας στους αιώνες. Εκείνη υπέμεινε στωικά το μαρτύριο της σταύρωσης του Γιου Της.

Χιλιάδες τα προσωνύμια που έχουν αποδοθεί στη χάρη Της, προκειμένου να περιγράψουν το μεγαλείο Της.

 Πρώτα-πρώτα το ένα αγιώτατο όνομά της: Παναγία. Ύστερα τα άλλα: Υπερευλογημένη, Θεοτόκος, Παναμώμητος, Τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξωτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ, Ζώσα και Άφθονος, Πηγή, Έμψυχος Κιβωτός, Άχραντος, Αμόλυντος, Κεχαριτωμένη, Αειμακάριστος και Παναμώμητος, Προστασία, Επακούουσα, Γρηγορούσα, Γοργοεπήκοος, Ηγιασμένος Ναός, Παράδεισος λογικός, Ρόδον το Αμάραντον, Χρυσούν Θυμιατήριον, Χρυσή Λυχνία, Μαναδόχος Στάμνος, Κλίμαξ Επουράνιος, Πρεσβεία θερμή, Τείχος απροσμάχητον, Ελέους Πηγή, του Κόσμου Καταφύγιον, Βασιλέως Καθέδρα, Χρυσοπλοκώτατος Πύργος και Δωδεκάτειχος Πόλις, Ηλιοστάλακτος Θρόνος, Σκέπη του Κόσμου, Δένδρον αγλαόκαρπον, Ξύλον ευσκιόφυλλον, Ακτίς νοητού ηλίου, Σιών αγία, Θεού κατοικητήριον, Επουράνιος Πύλη, Αδικουμένων προστάτις, Βακτηρία τυφλών, Θλιβομένων η χαρά, και χίλια δυο άλλα, που βρίσκονται μέσα στα βιβλία της εκκλησίας.

Κοντά σ’ αυτά είναι και τα ονόματα που γράφουνε απάνω στα άγια εικονίσματά της οι αγιογράφοι: Οδηγήτρια, Γλυκοφιλούσα, Πλατυτέρα των Ουρανών, η Ελπίς των απελπισμένων, η Ταχεία Επίσκεψις, η Αμόλυντος, η Ελπίς των Χριστιανών, η Παραμυθία, η Ελεούσα κι άλλα πολλά, που γράφουνται από κάτω από τη συντομογραφία: ΜΗΡ ΘΥ, που θα πεί Μήτηρ Θεού.

«Εν τη Γεννήσει, την παρθενία εφύλαξας, εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε. Μετέστης προς την ζωήν, Μήτηρ υπάρχουσα της ζωής, και ταις πρεσβείες ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας ψυχάς ημών».

Ωστόσο, των ανθρώπων τα έργα, συχνά, δε λογίζονται του Επουράνιου Βασιλείου την μακαριότητα.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Ύμνοι

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.