Category Archives: Εντυπώσεις

Η εκπληκτική ιστορία του Nick Vujicic. Του ανθρώπου χωρίς χέρια και πόδια.

Η 3η Δεκεμβρίου έχει καθιερωθεί ως παγκόσμια ημέρα των ατόμων με αναπηρία.

Παρακάτω θα διαβάσετε την εκπληκτική ιστορία του Nick Vujicic. Του ανθρώπου που γεννήθηκε χωρίς πόδια και χέρια, αλλά η πίστη του στον Χριστό είναι τέτοια, που μέσα από το παράδειγμά του, διδάσκει τους χριστιανούς πως να ξεπερνούν τις δοκιμασίες αντλώντας κι αυτοί δύναμη από τον Χριστό.

Το άρθρο είναι μετάφραση από τα αγγλικά από το www.charismamag.com/

Σελίδες για τα άτομα με αναπηρία


http://i-diadromi.blogspot.com/


http://www.disabled.gr/

Standing On Faith Alone

Στηριζόμενος στην Πίστη μόνο

Κάνει σέρφινγκ. Κολυμπάει. Θα συμμετάσχει στον Μαραθώνιο του Λος Άντζελες τον επόμενο Μάρτιο. Και μεταδίδει μία αισιοδοξία για την ζωή. Και παρόλα αυτά δεν έχει πόδια και χέρια!

Ο 26χρονος (με σερβικές ρίζες), Nick Vujicic, που γεννήθηκε χωρίς άκρα, έχει γίνει γνωστός σε όλο τον κόσμο σαν ένας κήρυκας του ευαγγελίου και εμπνευσμένος ομιλητής ξεσηκώνοντας 100.000 άτομα σε θέατρα και άλλα στάδια σε όλη την υφήλιο. Ιδρυτής της οργάνωσης «Ζωή χωρίς άκρα» που έχει βάση της την Καλιφόρνια, βρίσκεται τώρα σε παγκόσμια περιοδεία και πρόκειται να εκδώσει το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Χωρίς Άκρα, Χωρίς Περιορισμούς» (No Limbs, No Limits).

Ο Vujicic, γεννημένος στην Μελβούρνη της Αυστραλίας, που πρόσφατα μετακόμισε στην Καλιφόρνια, λέει πώς νιώθει ότι τον έχει καλέσει ο Θεός να μοιραστεί το πώς ξεπέρασε σχεδόν αξεπέραστες καταστάσεις και να φέρει ελπίδα και έμπνευση στους ανθρώπους. »Γνωρίζω ποιος είναι ο σκοπός που υπάρχω και αυτός είναι το να πω στους ανθρώπους για την ελπίδα που έχω στο Χριστό και με ενδυναμώνει», λέει ο Vujicic.

»Δεν ζω με δική μου δύναμη. Βασικά περπατάω στο νερό. Αυτό είναι το θαύμα. Για έναν άνθρωπο χωρίς χέρια και πόδια το να χαμογελάει, είναι όπως ένας άνθρωπος που περπατάει στο νερό».

Αν και μπορεί να φαίνεται σε όσους είδαν τον Vujicic να κάνει σέρφινγκ στη Χαβάη ότι μπορούσε να περπατήσει στο νερό, το γεγονός ότι ένας άνθρωπος χωρίς χέρια και πόδια μπορούσε να κάνει ακόμα και αυτό, είναι, σύμφωνα με τα λεγόμενα του, ένα θαύμα. Και η ιστορία της πίστης του που τον στήριξε, διαλαλείται από τον Vujicic σε όλο τον κόσμο σαν μέρος της διακονίας του.

»Δεν είμαι ένας υπερφυσικός τύπος», λέει ο Vujicic ο οποίος έχει συναντήσει αρχηγούς κρατών και έχει εμφανιστεί στην εκπομπή 20/20 του ABC. »Δεν είναι κάτι που έχει σχέση με εμένα. Έχει σχέση με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος μέσα μου, αυτή που μου δίνει τη δυνατότητα να ζήσω μια υπερφυσική νικηφόρα ζωή». Αυτή είναι η δύναμη μέσα στην οποία ζω. Είμαι κάτι παραπάνω από ένας άνθρωπος χωρίς χέρια και πόδια. Είμαι ένα παιδί του Θεού.»

Ο Vujicic που άρχισε να μιλάει δημόσια όταν ήταν έφηβος, μετακόμισε στην Καλιφόρνια το 2005, όταν κάποιοι συγγενείς του από την Αυστραλία μετακόμισαν στις ΗΠΑ. Αρχικά, ο Joni Earekson Tada, ένας παγκοσμίου φήμης συγγραφέας και καλλιτέχνης που έμεινε τετραπληγικός μετά από ένα ατύχημα σε κατάδυση το 1967, του έδωσε χώρο σε ένα γραφείο στο »Διεθνές Κέντρο Αναπηρίας του Joni και Φίλων» (Joni and Friends International Disability Center) στην Agoura Hills της Καλιφόρνια.

Ο Steve Bundy, διευθύνων σύμβουλος του Χριστιανικού Ινστιτούτου για τις Αναπηρίες (Christian Institute on Disabilities), λέει πως οι άνθρωποι στρέφονται στον Vujicic γιατί εκπέμπει ένα »πνεύμα πρωταθλητή» και δίνει στον κόσμο ελπίδα. Νομίζω ότι η ζωή του Nick δείχνει την αγαθότητα του Θεού», λέει ο Bundy. »Εδώ έχεις έναν άνθρωπο χωρίς χέρια και πόδια αλλά γεμάτο με χαρά και ευτυχία γιατί έχει μια αιώνια προοπτική. »

Στην Ελευθέρα Ευαγγελική Εκκλησία του Conejo Valley στο Newbury Park της Καλιφόρνια, η υπεύθυνη της υπηρεσίας αναπήρων, Rhonda Cattley, έχει ακούσει τον Vujicic να μιλάει πάρα πολλές φορές. »Έχει πολύ δυνατό μήνυμα του να μην λυπάσαι για τον εαυτό σου και ότι ο Θεός έχει ένα σχέδιο για τη ζωή σου όποιες και αν είναι οι συνθήκες ή οι φυσικές σου αδυναμίες», λέει η Cattley. »Ξέρει ότι ο Θεός είναι κυρίαρχος, ότι ο Θεός το επέτρεψε για κάποιο λόγο.»

Ο κόσμος φυσικά αναρωτιέται πως ο Vujicic περνάει την ημέρα χωρίς να χρησιμοποιεί χέρια και πόδια. Μέσα από βίντεο αναρτημένα στο YouTube δείχνει πώς καταφέρνει απλές καθημερινές εργασίες όπως να χτενίζει τα μαλλιά του ή να βουρτσίζει τα δόντια του.

Η Cattley λέει ότι ένα βίντεο που τον δείχνει να περπατά προς μια πισίνα, να πηδά μέσα και να κολυμπά ύπτιο χρησιμοποιώντας τα »μικροσκοπικά πόδια» του είναι καταπληκτικό. »Μπορείς σχεδόν να ακούσεις τους ανθρώπους να κρατούν την ανάσα τους».

Κάποτε μίλησε σε περισσότερους από 100.000 ανθρώπους στην Ινδία , σε 18.000 σε μια αρένα ταυρομαχιών στην Κολομβία και σε 8.000 κατά τη διάρκεια καταιγίδας στην Ουκρανία. Σε ένα πρόσφατο ταξίδι στην Αφρική συνάντησε το πρόεδρο της Λιβερίας, την πρώτη γυναίκα πρόεδρο αφρικανικού έθνους. Σε μια χώρα που ακόμα αναρρώνει από τον εμφύλιο πόλεμο και με το ποσοστό των ανέργων να φτάνει το 80%, ο Vujicic μίλησε σε περισσότερους από 18.000 ανθρώπους και χιλιάδες αποφάσισαν να γίνουν χριστιανοί.

»Μια ομιλία του έλαβε χώρα στην ίδια τοποθεσία όπου πριν από 4 – 5 χρόνια, οι Μουσουλμάνοι σκότωναν τους Χριστιανούς με χαντζάρες», λέει η Tayloe. »Περίμεναν μόνο 350 με 400 ανθρώπους να εμφανιστούν, αλλά τελικά εμφανίστηκαν 8.000! Οι άνθρωποι κρέμονταν από δέντρα και σκαρφάλωναν στις στέγες.»

Κατά τη διάρκεια αυτών των ταξιδιών, ο Vujicic προσπαθεί να κινήσει το ενδιαφέρον των ανθρώπων για την αξία που έχουν τα άτομα με αναπηρία. Σε ορισμένα μέρη της Ινδίας, Αφρικής αλλά και της Ευρώπης υπάρχει η πεποίθηση ότι τα μωρά που γεννώνται με αναπηρίες δεν θα έπρεπε να ζουν. Κάποιες φορές παιδιά θανατώνονται χωρίς να ασκούνται διώξεις.

» Κάποιες φορές, κλειδώνουν ένα τέτοιο παιδί σε ένα δωμάτιο, δεν το ταίζουν, το φωνάζουν »αυτό» και περιμένουν μέχρι να πεθάνει», λέει ο Vujicic.

»Γι΄ αυτό συνεργαζόμαστε με την » Joni and Friends» ώστε να ενημερώσουμε και να αφυπνήσουμε όλο τον κόσμο.»

Γιος Σέρβων μεταναστών, ενός ιερέα και μιας νοσοκόμας που ακόμα ζουν στην Αυστραλία, ο Vujicic γεννήθηκε στη Μελβούρνη στις 4 Δεκεμβρίου 1982. Οι υπέρηχοι που έκανε η μητέρα του δεν μπόρεσαν να δείξουν ότι τα άκρα του δεν αναπτύσσονταν έτσι ο γιατρός και οι γονείς του ήταν εντελώς σοκαρισμένοι όταν γεννήθηκε.

Οι γιατροί δεν μπόρεσαν να προσφέρουν καμία ιατρική εξήγηση για την κατάσταση του, η οποία επηρεάζει μόνο 15 άτομα παγκοσμίως τα οποία έχει υπόψη του ο Vujicic.

» Κανένας δεν έχει ιδέα γιατί, λέει ο Vujicic. » Είπαν ότι ο γιος σας μπορεί να μην έχει καλή ζωή και να μην μπορεί να περπατά, να μην μπορεί να κινείται και το πιο πιθανό θα είναι ένα βάρος για σας.»

Στην αρχή οι γονείς του και η εκκλησία αναρωτιόντουσαν γιατί ο Θεός επέτρεψε ο γιος του ιερέα να γεννηθεί χωρίς άκρα. Αλλά με το χρόνο πίστεψαν ότι ο Θεός τα είχε υπό έλεγχο.

Αν και συχνά τον πείραζαν, τον απειλούσαν και τον απέρριπταν στο σχολείο έμαθε να χρησιμοποιεί το πηγούνι του για να χειρίζεται αντικείμενα και τα »μικροσκοπικό του πόδι» με τα δύο δάχτυλα για να περπατάει, να παίζει βόλους, να κολυμπάει, να κάνει σκείτμπορντ και να παίζει ποδόσφαιρο. Επίσης έμαθε να χρησιμοποιεί τα δάχτυλα των ποδιών του για να γράφει, να δαχτυλογραφεί και να οδηγεί το καροτσάκι του.

»Τα πρώτα χρόνια ήταν πολύ δύσκολα» λέει ο Vujicic. »Αλλά οι δάσκαλοι ήταν πολύ καλοί στο να διδάξουν τα παιδιά για εμένα. Και αφότου άρχισα να μιλάω ξέχασαν ότι δεν έχω χέρια ούτε πόδια αι μπορούσαν να δουν ότι είμαι σαν όλους τους άλλους.»

Παρά την ενεργητική ζωή του, ο Vujicic έπαθε κατάθλιψη στην ηλικία των 8 ετών όταν η οικογένεια του μετακόμισε στο Brisbane της Αυστραλίας. Είδε τον εαυτό του σαν βάρος για τους άλλους , απίθανο να πάει στο κολλέγιο, να έχει μια σύζυγο ή ακόμα να αγκαλιάσει τα παιδιά του. Μια φορά προσπάθησε να πνιγεί.

Αλλά στην ηλικία των 13 η μητέρα του έδωσε ένα άρθρο από μία εφημερίδα που άλλαξε τη ζωή του. Η ιστορία -ενός ανθρώπου που ξεπέρασε τις αναπηρίες του- τον ενέπνευσε να είναι ευγνώμων για την οικογένεια του, την υγεία του και τα »μικροσκοπικά του πόδια».

»Συνειδητοποίησα ότι είχα μια επιλογή», λέει ο Vujicic. » Μπορούσα είτε. να λυπηθώ τον εαυτό μου ή να ευχαριστήσω το Θεό για ό,τι έχω.»

Αλλά ακόμα ένιωθε ότι ο Θεός του χρωστούσε μια εξήγηση. »Δεν παίζει ρόλο ποιοι είμαστε, όλοι ρωτάμε τον εαυτό μας τρεις ερωτήσεις: Ποιος είμαι; Γιατί είμαι εδώ; Πού θα πάω όταν δεν θα είμαι πλέον εδώ;

» Δεν ήξερα ποιος θα έπρεπε να είμαι. Δεν ήξερα γιατί ήμουν εδώ και δεν ήξερα πού θα πήγαινα όταν δεν θα ήμουν εδώ», λέει ο Vujicic. »Ήταν τρομακτικά. Και αυτός ο φόβος ήταν χειρότερος από το να μην έχεις χέρια και πόδια. Ο φόβος και η ενοχή παραλύουν τους ανθρώπους περισσότερο από το να μην έχουν άκρα.»

Στα 15, διάβασε στο κατά Ιωάννη κεφάλαιο 9 ότι ο Χριστός έδωσε όραση σε ένα τυφλό ώστε τα έργα του Θεού να αποκαλυφτούν μέσα από αυτόν. Βρίσκοντας την απάντηση που έψαχνε ο Vujicic έδωσε την καρδιά του στο Χριστό.

» Όταν το διάβασα, ένα κύμα πίστης με διαπέρασε και αυτή η ειρήνη, αυτή η κατανόηση ότι ζητούσα μια απάντηση στο γιατί όταν η απάντηση είναι να μην ξέρεις το γιατί», λέει.» Η απάντηση είναι ότι ο Θεός ξέρει γιατί. Αν ο Θεός χρησιμοποίησε έναν τυφλό τότε Αυτός έχει ένα σχέδιο και για μένα.»

Δύο χρόνια αργότερα, οι νέοι σε μία ομάδα που μελετούσαν την Αγία Γραφή, του ζήτησαν να μιλήσει. Η ομολογία του έφερε δάκρυα σε όλο το δωμάτιο. Σύντομα, είχε δεκάδες προσκλήσεις. Όταν μιλούσε σε ένα Γυμνάσιο 19χρονων κατάλαβε ότι ο Θεός τον καλούσε να γίνει ένας ομιλητής που εμπνέει.

Καθώς άρχισε να μιλάει, μια έφηβη άρχισε να τον αποδοκιμάζει δυνατά κοροϊδεύοντάς τον». Ο Vujicic σταμάτησε και την κοίταξε. Ντροπιασμένη αυτή σήκωσε το χέρι της και ρώτησε αν μπορούσε να τον αγκαλιάσει.

»Μπροστά σε όλους, ήρθε και με αγκάλιασε και ψιθύρισε στο αυτί μου: »Κανένας δεν μου είπε ποτέ ότι με αγαπούσε. Κανένας δεν μου είπε ότι ήμουν όμορφη», λέει ο Vujicic. »Μετά με κράτησε και έκλαψε. Και αυτό μου έδωσε μια γεύση του αντίκτυπου που μπορεί η ζωή μου να έχει σε ένα άτομο.»

»Από εκείνη την ημέρα σιγουρεύτηκα ότι αυτό ήμουν πλασμένος να κάνω: να δίνω ελπίδα, ελπίδα ανεκτίμητη, ελπίδα που ο κόσμος δεν μπορεί να καταλάβει, ελπίδα μιας άνευ όρων αγάπης που έρχεται μόνο από τον Ουρανό. Και ήταν τότε που αφιέρωσα την διακονία μου στο Θεό.»

Ήταν τότε επίσης που ο Vujicic αποφάσισε να αγκαλιάζει και να μιλάει στους ανθρώπους μετά τις ομιλίες του. Μετά από κάθε ομιλία καλεί τους ανθρώπους να του δώσουν μια αγκαλιά. Συχνά εκατοντάδες άνθρωποι στέφονται στη »σειρά της αγκαλιάς».

Σήμερα ο Vujicic έχει μιλήσει περισσότερες από 1500 φορές σε σχολεία, εκκλησίες, ορφανοτροφεία, φυλακές και νοσοκομεία σε 19 χώρες. Υπολογίζει ότι περισσότεροι από 30.000.000 άνθρωποι έχουν ακούσει την ομολογία του. Έχει κερδίσει ακόμα και μεταπτυχιακό.

Αλλά το πιο εκπληκτικό ήταν ότι πρόσφατα εμφανίστηκε στο περιοδικό Surfer ανάμεσα στους κορυφαίους σέρφερς του κόσμου!

Κατά τη διάρκεια μιας πρόσφατης ομιλίας του στη Χαβάη, ο Vujicic έζησε την επόμενη καλύτερη εμπειρία από το περπάτημα στα κύματα: το σέρφινγκ.

Ένας ιερέας στη Χονολουλού τον σύστησε στην Bethany Hamilton, πρωταθλήτρια του σέρφινγκ η οποία έχασε το ένα της χέρι μετά από επίθεση καρχαρία το 2003.

Ο Vujicic λέει ότι η Hamilton τον είχε εμπνεύσει χρόνια πριν όταν την είδε στην εκπομπή της Oprah Winfrey.

»Την παρακολουθήσαμε στην Oprah και είπα »ουάου, να χάνεις κάτι και να μπορείς να συνεχίζεις τη ζωή σου είναι διαφορετικό από εμένα που γεννήθηκα έτσι», λέει ο Vujicic.

Όταν η Hamilton έμαθε ότι ένα διακαές όνειρο του Vujicic ήταν να μάθει σέρφινγκ, του προσέφερε ένα μάθημα στην ακτή του Waikiki. Συγκέντρωσε γρήγορα ένα περίεργο και κατάπληκτο κοινό. Χρησιμοποιώντας τα μικροσκοπικά πόδια του, ο Vujicic όχι μόνο σηκώθηκε όρθιος και έπιασε μερικά κύματα αλλά έκανε και μια στροφή 360 μοιρών και πήδησε από σανίδα σε σανίδα. Οι εκδηλωτικοί θεατές επευφημούσαν και σφύριζαν.

«Αυτός ο τύπος σε εμπνέει», λέει ο John Rogers, πάστορας της εκκλησίας στη Χονολουλού που μίλησε ο Vujicic.

»Το πως βλέπει τον σκοπό που έχει η ζωή του – όπως ο Θεός του έδειξε – είναι ότι στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν όρια. Και αυτό το εκπέμπει τέλεια. Είναι φαινόμενο».

Σχολιάστε

Filed under Εντυπώσεις

Δώσε μου μέλι να σου δώσω βάζα! Ρωσία: εξελιγμένο σύστημα ανταλλαγών προϊόντων κάνει άχρηστη τη μεσολάβηση χρημάτων

Με τη γενειάδα του «προφήτη» που έχει και τους δεκάδες σταυρούς που κοσμούν το γραφείο του, ο Γκέρμαν Στερλίγκοφ δημιουργεί κάποια δυσπιστία καθώς ξεκινά να περιγράφει το «σύστημα που μπορεί να σώσει τον κόσμο».

Κι όμως, το εξελιγμένο σύστημα αντιπραγματισμού που εφαρμόζει προκαλεί ενθουσιασμό στη Ρωσία- και πέραν αυτής. O Γκέρμαν Στερλίγκοφ- εξηγεί ο απεσταλμένος της «Figaro» στη Μόσχα- δεν είναι ερασιτέχνης στις επιχειρήσεις. Γιος παιδιάτρου, σπουδασμένος στα καλύτερα σχολεία, έγινε το 1990, στα 23 του χρόνια «ο πρώτος καπιταλιστής σοβιετικός εκατομμυριούχος», ιδρύοντας το πρώτο χρηματιστήριο πρώτων υλών. Αργότερα θέλησε να ασχοληθεί με την πολιτική, ίδρυσε ένα εθνικιστικό και ορθόδοξο κόμμα. Αυτός ο δρόμος όμως δεν του βγήκε σε καλό
από το 2004, όταν η υποψηφιότητά του για την προεδρία εμποδίστηκε από το Κρεμλίνο, ζει με την οικογένειά του σε ένα αγρόκτημα μέσα στο δάσος. Το Κέντρο κατά της Κρίσης που άνοιξε, ωστόσο, στον 26ο όροφο ενός υπερσύγχρονου ουρανοξύστη στη Μόσχα, κάνει χρυσές δουλειές.

Πώς ακριβώς;
Φέρνοντας σε επαφή επιχειρήσεις των οποίων η προσφορά και η ζήτηση συμπίπτουν – και οι οποίες, ελλείψει διαθέσιμου ρευστού, θέλουν να ανταλλάξουν αγαθά χωρίς τη μεσολάβηση χρήματος. Προσοχή όμως, επισημαίνει ο Στερλίγκοφ, το δικό του σύστημα διαφέρει πολύ από όλα αυτά τα «χρηματιστήρια αντιπραγματισμού» που ανθούν στο ρωσικό Ίντερνετ ένεκα της κρίσης, κάνοντας το Κρεμλίνο να προειδοποιεί «για απειλή στην πραγματική λειτουργία της οικονομίας».
Ο Μπόρις Ουγκρίνοβιτς, παραγωγός μελιού, ομολογεί πως αρχικά δυσκολευόταν να καταλάβει το σύστημα του Στερλίγκοφ. «Ψάχναμε να ανταλλάξουμε μέλι με βάζα και ετικέτες», λέει. «Εξαιτίας της οικονομικής δυσπραγίας, μας έμεναν χρήματα αρκετά για να πληρώσουμε μόνο τους φόρους»- και για δάνειο ούτε λόγος με τα επιτόκια να κυμαίνονται στο 20%… Ο Ουγκρίνοβιτς, λοιπόν, εγγράφηκε στο Κέντρο κατά της Κρίσης και εισήγαγε στο λογισμικό του Στερλίγκοφ την προσφορά και τη ζήτησή του. Το πρόγραμμα τον έβαλε σε μια «αλυσίδα ανταλλαγών» και ο Ουγκρίνοβιτς κατάφερε να πουλήσει το μέλι του σε μια εταιρεία έναντι μετρητών και κατόπιν να αγοράσει βάζα από μια τρίτη εταιρεία: «Όλα μέσα σε δύο εβδομάδες». Παραρτήματα και σε άλλες χώρες ΑΝΤΙΘΕΤΑμε μια απλή ιστοσελίδα αντιπραγματισμού, οι «πελάτες» του Στερλίγκοφ οφείλουν να παρουσιαστούν σε ένα από τα 30 παραρτήματα του Κέντρου στη Ρωσία προκειμένου να υπογράψουν συμβόλαιο και να καταθέσουν ως εγγύηση το 2% του ποσού της προβλεπόμενης συναλλαγής. Τα ποσά που κατατίθενται αναλαμβάνουν να διαχειριστούν η κρατική τράπεζα Sberbank και η Credit Suisse στην Ευρώπη. Διότι ο Στερλίγκοφ, ο οποίος αμείβεται με το 1% των συναλλαγών που τελικά πραγματοποιούνται, ανοίγει το ένα franchise μετά το άλλο: διαθέτει ήδη παραρτήματα στο Λονδίνο, το Χονγκ Κονγκ, τις Βρυξέλλες, στις χώρες της Βαλτικής- ήθελε να ανοίξει και στο Παρίσι αλλά «η γαλλική γραφειοκρατία…». Ο Ρώσος επιχειρηματίας είναι πραγματικά πεπεισμένος πως το σύστημά του μπορεί να σώσει τον πλανήτη από την οικονομική κρίση. Και όταν τον ρωτούν πώς του ήρθε η ιδέα, σηκώνει τα μάτια ψηλά και απαντά: «Ο Θεός».

Με μια ματιά

● ΩΣ ΑΝΤΙΠΡΑΓΜΑΤΙΣΜΟΣορίζεται η ανταλλαγή αγαθών χωρίς τη μεσολάβηση χρήματος. ● ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΡΑΚΤΙΚΗτόσο παλιά όσο και ο άνθρωπος. Στη Λίθινη Εποχή, τότε που οι άνθρωποι κυνηγούσαν και καλλιεργούσαν τη γη με πέτρινα εργαλεία, εξ ανάγκης αντήλλασαν μεταξύ τους αγαθά: για παράδειγμα, ένας κυνηγός μπορούσε να ανταλλάξει δέρματα ζώων με καρπούς από έναν αγρότη.
● ΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΕΣτης αρχαιότητας, στην Αίγυπτο των Φαραώ ή και στις κοινότητες των Ινδιάνων της Αμερικής, ο αντιπραγματισμός ήταν ο μοναδικός τρόπος «οικονομικής συναλλαγής».
● Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΩΝ ΝΟΜΙΣΜΑΤΩΝκαι (πολύ αργότερα) των χαρτονομισμάτων, ωστόσο, δεν τον οδήγησε σε εξαφάνιση. Ο αντιπραγματισμός ουδέποτε έπαψε να υφίσταται, ούτε στο εγχώριο εμπόριο ούτε στις διεθνείς συναλλαγές, στις περιπτώσεις που μια χώρα δεν διαθέτει μετατρέψιμο νόμισμα.
● ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟΥΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣκρίσης, πολέμου ή κατοχής, ο αντιπραγματισμός γνωρίζει πάντα δόξες. Στην κατοχική Γαλλία του 1940, για παράδειγμα, το «νόμισμα» με τη μεγαλύτερη αξία ήταν η βενζίνη και τα αναγομωμένα λάστιχα- αγαθά δυσεύρετα.
● ΣΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΑΣ,ο αντιπραγματισμός συναντάται σε πολλές διαφορετικές μορφές- ένα σύστημα αντιπραγματισμού είναι και οι «τράπεζες χρόνου» που υπάρχουν σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας.
πηγή:Νέα

Σχολιάστε

Filed under Εντυπώσεις

τι λέτε…

Σχολιάστε

Filed under Εντυπώσεις

Το …ρασοφόρο κομπιούτερ ,τα στοιχεία των ενοριτών και ο δαίμων του διαδικτύου

πηγή:ποντίκι

Σχολιάστε

Filed under Εντυπώσεις

Ένα γράμμα από την Φινλανδία

Ζάχρα Αλί Αμπντουλά, Φιλανδή πολίτης Σομαλικής καταγωγής, μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου της πόλης του Ελσίνκι. Πριν λίγο καιρό ταξίδεψε στην Ελλάδα για να δει την ανήλικη αδελφή της, θύμα βιασμού και βασανιστηρίων, η οποία κρατείται ως παράνομη σε ελληνική φυλακή…

«Με λένε Ζάχρα Αλί Αμπντουλά. Ζω στην Φινλανδία εδώ και 19 χρόνια και εργάζομαι ως
μαία. Είμαι μητέρα τριών παιδιών και μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου της πόλης του Ελσίνκι.

Έχω μια ήρεμη και ευτυχισμένη ζωή. Παρόλα αυτά νιώθω μεγάλη στεναχώρια και ευθύνη για τα 13 μέλη της οικογένειάς μου που βρίσκονται στην δίνη του εμφυλίου πολέμου στη Σομαλία. Οι περισσότεροι αγνοούνται ή έχουν πεθάνει… Μια μέρα η μικρή μου αδελφή, Σαντίγια, μου τηλεφώνησε από μια ελληνική φυλακή, κλαίγοντας υστερικά. Έπαθα σοκ. Η αδελφή μου είναι 16 χρονών και βρισκόταν φυλακισμένη σε μια φυλακή ενηλίκων, χωρίς να ξέρει ούτε το γιατί ούτε το πόσο θα την κρατήσουν… Ήξερε μόνο ότι την είχαν βγάλει στο δικαστήριο και ότι η διερμηνεία έγινε στα αραβικά, γλώσσα που καταλαβαίνει ελάχιστα… Τι μπορούσα να κάνω; Τον Δεκέμβριο του 2008 ταξίδεψα στην Ελλάδα για να την δω. Παρόλο που ήταν δύσκολη η πρόσβαση στην φυλακή, κατάφερα να την δω. Μόλις την είδα έβαλα τα κλάματα. Η ανήλικη αδελφή μου είναι θύμα βιασμού και βασανιστηρίων στη Σομαλία. Τώρα βρίσκεται στην φυλακή για παράνομη είσοδο στην Ελλάδα ενώ πάσχει από βαριά κατάθλιψη. Τα σημάδια από τα βασανιστήρια και τους πυροβολισμούς στην κοιλιά είναι ακόμα πολύ ορατά στο σώμα της. Φοβάμαι ότι μπορεί να πεθάνει εάν δεν αφεθεί ελεύθερη και πάρει τις απαραίτητες φροντίδες. Οι συνθήκες στην φυλακή ήταν τρομακτικές. Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο στην ζωή μου. Η αδελφή μου ήταν πεινασμένη. Το φαγητό στη φυλακή ήταν ένα κομμάτι ψωμί το πρωί και ένα πιάτο φαγητό το βράδυ, που μερικές φορές περιλάμβανε χοιρινό το οποίο οι Μουσουλμάνοι δεν τρώνε. Αναψυκτικά και έξτρα φαγητό έπρεπε να αγοράσει κανείς με δικά του χρήματα. Εάν δεν ήξερες ελληνικά ήταν δύσκολο να παραγγέλλεις, εάν δεν είχες χρήματα ήταν ανέφικτο. Χρειάζεσαι χρήματα για να αγοράσεις οδοντόβουρτσα, οδοντόκρεμα, ακόμα και παπούτσια τα οποία κατάσχουν οι φύλακες όταν οι υπόδικοι φτάνουν στην φυλακή. Οι συνθήκες είναι πρωτόγονες. Στη κουζίνα δεν υπάρχουν σκεύη κουζίνας. Το τσάι πρέπει να το πιείς με παλαιά κουτάκια αναψυκτικών. Νερό δεν υπάρχει συνέχεια αλλά ούτε απόθεμα μπορείς να έχεις γιατί δεν υπάρχουν δοχεία. Έκανε τόσο κρύο που η αδελφή μου έτρεμε και μου ζήτησε να της φέρω ζεστές ζακέτες. Όταν τις έφερα δεν τις επέτρεψαν. Λυπήθηκα τα μικρά παιδάκια που είδα στην φυλακή και έφερα μαζί μου και μερικά παιχνιδάκια. Ούτε αυτά τα επέτρεψαν. Δεν καταλαβαίνω, αφού η φυλακή δεν εξασφαλίζει ανθρώπινες συνθήκες, γιατί δεν επιτρέπουν τουλάχιστον αυτά που φέρνουν συγγενείς και φίλοι; Αν και η Ελλάδα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, φαίνεται πως δεν μεταχειρίζεται τους πρόσφυγες σύμφωνα με όσα προβλέπουν οι Διεθνείς Συνθήκες. Οι γυναίκες, τα ασυνόδευτα ανήλικα και οι άνθρωποι με αναπηρία δικαιούνται ιδιαίτερη προστασία και μεταχείριση. Όσα είδα με τα μάτια μου δεν έχουν καμία σχέση με την έννοια της προστασίας. Οι συνθήκες είναι τέτοιες που δυσκολεύεσαι ακόμα και να επιβιώσεις. Φαίνεται ότι οι Ελληνικές αρχές τιμωρούν την αδελφή μου επειδή είναι πρόσφυγας. Βρίσκεται στην φυλακή επειδή εγκατέλειψε την χώρα με πλαστά χαρτιά. Τι άλλες επιλογές έχει ένας πρόσφυγας; Ζητώ από της ελληνικές αρχές να αφήσουν ελεύθερη την αδελφή μου και να της επιτρέψουν να ταξιδέψει στην Φινλανδία, όπου οι φινλανδικές αρχές θα εξετάσουν την περίπτωσή της, σύμφωνα με τα όσα προβλέπουν οι Διεθνείς Συνθήκες για τους Πρόσφυγες. Ζητώ επίσης από τις ελληνικές αρχές να σταματήσουν να μεταχειρίζονται τους πρόσφυγες σαν εγκληματίες, μόνο και μόνο επειδή κατάφεραν να φύγουν για να σώσουν τις ζωές τους.
Ευχαριστώ για την φιλοξενία
Ζάχρα Αλί Αμπντουλά
zahra.abdulla@gmail.com»

Σχολιάστε

Filed under Εντυπώσεις

Προσοχή… δεν τσουγκρίζεται

Δεν τρώγεται και προπάντων δεν τσουγκρίζεται. Δεν προσφέρεται για δώρο σε βαφτιστήρια, ούτε είναι για στρατόπεδα που αναμένουν γιορτινές επισκέψεις ηγετών. Ωστόσο αυτό δεν μειώνει καθόλου την ομορφιά του, ίσα ίσα. Χρειάζεται χρόνος πολύς και προσοχή απίστευτη για να δημιουργήσεις τέτοιο κέντημα πάνω σε ένα κέλυφος αυγού. Για τον Σλοβένο Φρανκ Γκρομ είναι ζήτημα παράδοσης. Κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες, ο καλλιτέχνης δημιουργεί εξαιρετικής ομορφιάς πασχαλινά αυγά- δυστυχώς εύθραυστα- ανοίγοντας μία μία τις τρύπες στο κέλυφος με το ειδικό εργαλείο του- εννοείται ότι τα αυγά είναι άδεια, συγκεντρωθείτε!

Σχολιάστε

Filed under Εντυπώσεις

Παπάδες… μαραθωνοδρόμοι


Θυμάται μια χρονιά, όταν προχωρούσε στα χιόνια για να φτάσει στην εκκλησία στην Κεράμεια, στη Βόρεια Εύβοια, να προλάβει να «κρίνει το Χριστός Ανέστη». Να βγουν, όπως λέει, και οι συγχωριανοί του από τη Μεγάλη Εβδομάδα. Και πριν προλάβει να χαιρετήσει τους πιστούς με την ψυχή στο στόμα, πάλι μέσα στα χιόνια και με ένα φακό στο χέρι για να βλέπει, τραβούσε για την Παλαιόβρυση (90 ψυχές όλες κι όλες), τρία χιλιόμετρα δρόμο, για να ακουστεί και εκεί το «Χριστός Ανέστη»…Τώρα τα πόδια του δεν τον βαστούν. Εφτασε στα εβδομήντα. Δεν χρειάζεται να περπατάει, τώρα υπάρχουν δρόμοι, όμως ο παπα-Θανάσης Βασιλείου, όπως τότε, το 1985, τρέχει για να προλάβει. Στις δέκα στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και στις 12 στον Αγιο Δημήτριο. «Η κούραση κούραση, αλλά τι να γίνει…».

Και δεν είναι ο μοναδικός: Σαν κι αυτόν εκατοντάδες ιερείς που υπηρετούν στα ορεινά χωριά της Ελλάδας τρέχουν από χωριό σε χωριό από νωρίς το απόγευμα, «με τον ήλιο ψηλά», για να κάνουν Ανάσταση. Υπάρχουν όμως και οι άτυχοι

. Οσοι ζουν σε απομακρυσμένα χωριά, όπου δεν φτάνει παπάς. «Ευτυχώς τώρα που υπάρχει και η τηλεόραση, γιατί παλιότερα άκουγαν το “δεύτε λάβετε φως” από το ραδιόφωνο!».«Κακό, πολύ κακό να μην ακούς καμπάνα αυτές τις μέρες. Γι’ αυτό τρέχουμε. Ολοι έχουν δικαίωμα να γιορτάσουν την Ανάσταση του Κυρίου. Γι’ αυτό κι εγώ προσπαθώ. Είναι που είναι ξεχασμένα αυτά τα χωριά, δεν πρέπει να τα ξεχάσει και ο Θεός. Είμαστε η παρηγοριά τους μέρες που ’ναι».
Ο παπα-Θανάσης θέλει να είναι και δίκαιος: «Το σωστό είναι τη μια χρονιά η Ανάσταση να γίνεται κανονικά, δηλαδή στις δώδεκα στην Παλαιόβρυση και νωρίτερα στην Κεράμεια, και την επομένη να γίνεται το αντίθετο!».

«Περίμενε λίγο, πάτερ»Λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά ίδια η εικόνα. Ιδια και η αγωνία του παπα-Κώστα Μπακαλάκη να προλάβει μια στην κοινότητα των Παπάδων (250 κάτοικοι) και μια στον Κοτσικιά των 200 κατοίκων: «Οι χωριανοί παραπονιούνται συνέχεια και μου λένε: “Περίμενε λίγο, πάτερ! Μη χτυπάς την καμπάνα από τώρα. Την ημέρα θα βγάλουμε τον Επιτάφιο και την ημέρα θα κάνουμε Ανάσταση;”. Εγώ στενοχωριέμαι. Είναι σαν να λένε “εμείς δεν είμαστε άνθρωποι;”».Εχει γίνει πια ρουτίνα για τον παπα-Μπακαλάκη, ο οποίος ξεκινάει από νωρίς το απόγευμα. Πρώτα θα πάει στο χωριό Κοτσικιά για να κάνει Ανάσταση και στη συνέχεια θα καταλήξει στην ενορία του. «Συνήθως η Ανάσταση στην Κοτσικιά γίνεται εννιά ή δέκα το βράδυ. Στις έντεκα πρέπει να είμαι στους Παπάδες».

Παλαιότερα τα χωριά είχαν ιερέα και η αναστάσιμη λειτουργία τελούνταν κανονικά, «αλλά προκοπή δεν είχαν. Δυστυχώς, πολλοί έχουν εγκαταλείψει τον τόπο τους. Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει πως τα χωριά δεν πρέπει να έχουν παπά. Αλλά, δυστυχώς, σήμερα κανένας νέος δεν θέλει να γίνει ιερέας…».Νωρίς ή με καθυστέρηση, τα τέσσερα χωριά (Παλαιόβρυση, Κεράμεια, Παπάδες και Κοτσικιά) είναι τυχερά αφού θα κάνουν Ανάσταση. Γιατί υπάρχουν χωριά, επίσης στη Βόρεια Εύβοια, όπως οι Αμέλαντες και η Κερασιά, που δεν έχουν παπά και δεν γνωρίζουν αν θα «ακούσουν τις καμπάνες να χτυπούν χαρμόσυνα».

Στην είσοδο του χωριού Αμέλαντες βρίσκεται μια μικρή εκκλησία, ο ναός της Τίμιας Ζώνης. Για τους περίπου 50 ηλικιωμένους κατοίκους του χωριού η εκκλησία είναι «καταφύγιο ψυχής». Σπάνια, ωστόσο, γίνονται εκεί Θείες Λειτουργίες, καθώς, όπως λένε οι κάτοικοι, από την ημέρα που συνταξιοδοτήθηκε ο ιερέας τους, η θέση παραμένει κενή. Οι περισσότεροι το φέρουν βαρέως. «Μεγάλοι άνθρωποι είμαστε». Και όποιον ρασοφόρο συναντούν σε άλλες περιοχές τον ρωτάνε: «Φέτος θα κάνουμε Ανάσταση;».

Η 68χρονη κυρία Ευαγγελία λέει πως υπήρξε Πάσχα που δεν γιόρτασαν γιατί δεν έκαναν Ανάσταση ή αναγκάστηκαν να κάνουν με το φως του ήλιου. «Είναι παράδοξο. Είμαστε πιστοί. Θέλουμε να πάμε στη Λειτουργία, όπως πηγαίνουν όλοι. Ομως, δεν είναι μόνο αυτό. Εδώ δεν γνωρίζουμε εάν θα κάνουμε Ανάσταση!». Αυτές τις μέρες αυτό τούς απασχολεί. «Ας έρθουν έστω και για λίγο. Και παλιότερα η αναστάσιμη λειτουργία δεν διαρκούσε παρά λίγα λεπτά», θυμάται η 74χρονη κυρία Μαρία.Ανάλογη είναι η εικόνα στο χωριό Κερασιά, που συνορεύει με τους Αμέλαντες. Οι κάτοικοι μέχρι και την τελευταία στιγμή δεν γνώριζαν αν θα χτυπήσει ή όχι η καμπάνα στην εκκλησία. Οι ηλικιωμένοι χαρακτηρίζουν σοβαρή απώλεια για το χωριό την έλλειψη ιερέα λέγοντας πως η εκκλησία είναι η μοναδική τους ελπίδα. Οι δε νεότεροι, όπως η 34χρονη Κρυσταλλία Μαργαρίτη, δεν κρύβουν την ενόχλησή τους όταν ακούν πως ενδέχεται να κάνουν Ανάσταση νωρίτερα από την καθιερωμένη ώρα.

«Υπάρχουν ιερείς σε μητροπόλεις που κρατούν απλώς τα βιβλία! Και, δυστυχώς, πολλά χωριά αναγκάζονται είτε να κάνουν νωρίτερα Ανάσταση είτε να μην κάνουν καθόλου λόγω έλλειψης ιερέων. Εάν δεν γίνονται λειτουργίες το Πάσχα, τα Χριστούγεννα, εάν λείψει και αυτό από την επαρχία, τότε τα χωριά θα μαραζώσουν», αναφέρει ο δήμαρχος Νηλέως κ. Ιωάννης Περήφανος, ο οποίος πολλές φορές έχει ζητήσει από το μητροπολίτη Χαλκίδος να λυθεί το πρόβλημα.

Ελεύθερος Τύπος

Σχολιάστε

Filed under Εντυπώσεις